وداعی تاریخی از نجف تا کربلا

حسین یحیائی  - مدیرمسئول روزنامه تفاهم

پس از وداع و تشییع تاریخی و باشکوه  ده ها میلیونی مردم تهران، و بدرقه پرشور مردم قم، این بار عراق صحنه‌دار یکی از ماندگارترین و سوزناک‌ترین بدرقه‌های تاریخ شد. نجف و کربلا، این دو شهر مقدس، در سوگ امام شهید یکپارچه ماتم شدند و مردم عراق چنان سنگ تمام گذاشتند که این تشییع، تنها یک مراسم وداع نبود، بلکه نمایش عظیم عشق، وفاداری و بیعت با راه شهادت و مقاومت بود.

نجف اشرف، شهر امیرالمؤمنین(ع)، نخستین منزل این وداع بزرگ بود. در این شهر مقدس، ساعت ها عزاداری، مرثیه‌خوانی، سینه‌زنی و مشایعت ادامه داشت. خیابان‌ها مملو از جمعیتی بود که از هر سو آمده بودند تا آخرین سلام خود را نثار پیکر مطهر امام شهید کنند. اشک از چشمان مردم بی‌وقفه جاری بود و فریادهای لبیک، نوحه و وداع، فضای نجف را لبریز از اندوه کرده بود. هیچ‌کس احساس خستگی نمی‌کرد، زیرا همه می‌دانستند در لحظه‌ای ایستاده‌اند که در حافظه تاریخ ماندگار خواهد شد.

اما سوزناک‌تر از همه، حقیقتی بود که بر دل هر عاشق اهل‌بیت(ع) آتش می‌زد. امام شهید در این سال‌ها هرگز به کربلا نرفته بود، اما امسال، پیش از اربعین، چنان عاشقانه با تنی خونین و با نشانه‌های حادثه سیاه ۹ اسفند به کربلا رفت و بیعت کرد که این صحنه برای همه شیعیان، خود یک آرزو بود. گویی سال‌ها شوق زیارت در دل او مانده بود تا سرانجام نه در قامت یک زائر عادی، بلکه در اوج مظلومیت و شهادت، به آستان سیدالشهدا(ع) برسد. این بار، پیکر مطهرش بود که به نیابت از همه دلدادگان، راهی کربلا می‌شد و با خون خود، عهدی جاودانه با عاشورا می‌بست.مسیر نجف تا کربلا خود به حماسه‌ای مستقل تبدیل شد. به دلیل ازدحام بی‌سابقه جمعیت، ماشین حامل پیکر مطهر امام شهید قریب به بیش از ۱۵ ساعت در میان انبوه مردم مشایعت می‌شد. جاده نجف تا کربلا دیگر یک مسیر عادی نبود، دریایی از انسان‌های داغدار بود که نمی‌خواستند این وداع به پایان برسد. هر چند متر، موج تازه‌ای از جمعیت راه را در بر می‌گرفت، دست‌ها به آسمان بلند می‌شد، نوحه‌ها اوج می‌گرفت و اشک‌ها بر چهره‌ها جاری می‌شد. این مشایعت طولانی، فقط یک تأخیر زمانی نبود، خود نشانه‌ای از عمق ارادت و عشق مردمی بود که می‌خواستند آخرین لحظه حضور امام شهید را با تمام وجود بدرقه کنند.

این ازدحام عظیم حتی بر برنامه مراسم در ایران نیز اثر گذاشت. در حالی که همه عاشقان امام شهید در مشهد رضای ایران چشم‌انتظار تشییع و خاک‌سپاری بودند، این بدرقه کم‌نظیر در عراق سبب تغییر ساعت مراسم در مشهد شد. دل‌های مردم ایران در مشهد، با کاروان سوگ در نجف و کربلا گره خورده بود و لحظه‌لحظه این وداع را با اشک و انتظار دنبال می‌کرد. گویی مشهد، نجف و کربلا در یک خط ممتد از عشق، اشک و ارادت به هم متصل شده بودند.با رسیدن پیکر مطهر به کربلای معلی، صحنه‌ای شکل گرفت که وصف آن آسان نیست. باقی ساعات این عزاداری تاریخی در کربلا ادامه یافت و مجموع این سوگواری، قریب به ۲۴ ساعت به طول انجامید. این یعنی یک شبانه‌روز کامل از ناله، مرثیه، سینه‌زنی، اشک و بی‌قراری. کربلا در آن ساعات، فقط یک شهر نبود، قلب تپنده یک امت عزادار بود که در فراق امام شهید می‌گریست.از جای‌جای عراق، مردم خود را به کربلا رسانده بودند تا بگویند این داغ، تنها داغ یک ملت نیست، بلکه مصیبتی برای همه آزادگان و عاشقان اهل‌بیت(ع) است. این حضور عظیم، یک پیام روشن داشت، مردم ایران تنها نیستند. مردم عراق با این بدرقه تاریخی نشان دادند که در غم، در مقاومت و در راه شهادت، کنار برادران ایرانی خود ایستاده‌اند و این پیوند، پیوندی از جنس ایمان، خون، اشک و وفاداری است.

در این میان، زنان عراقی صحنه‌هایی آفریدند که هر دل سنگی را می‌شکست. آنان در نجف و کربلا چنان مویه می‌کردند، چنان ناله می‌زدند و چنان بر سر و صورت می‌کوبیدند که گویی عزیزترین فرد زندگی خود را از دست داده‌اند. صدای گریه و شیون آنان در کوچه‌ها و خیابان‌ها می‌پیچید و بر سوز فضا می‌افزود. این تنها گریه نبود، زبان دل‌های شکسته‌ای بود که خود را در این مصیبت شریک می‌دانستند. آنان از عمق جان و با همه وجود عزاداری می‌کردند، گویی عراق، پاره‌ای از وجود خود را بدرقه می‌کند.

مردان عراق نیز دوشادوش زنان، با حلقه‌های بزرگ سینه‌زنی، نوحه‌خوانی‌های ممتد و اشک‌های بی‌امان، شکوهی کم‌نظیر آفریدند. هر دست که بر سینه فرود می‌آمد، هر فریادی که بلند می‌شد و هر اشکی که می‌ریخت، گواهی بود بر این‌که این ملت، داغ ایران را داغ خود می‌داند. آنان نه از سر تشریفات، بلکه از سر عشق آمده بودند، عشقی که در نجف، در جاده نجف تا کربلا و در کربلای معلی جلوه‌ای تاریخی پیدا کرد.این بدرقه عظیم بار دیگر ثابت کرد که عراق در این وداع فقط میزبان نبود، بلکه شریک غم، هم‌ناله، هم‌اشک و هم‌پیمان راه امام شهید بود و سوزناک‌تر از همه این‌که امام شهید، پس از سال‌ها نرفتن به کربلا، امسال پیش از اربعین، سرانجام با تنی خونین و در اوج مظلومیت به کربلا رسید و بیعت خود را با سیدالشهدا(ع) به زیباترین و ماندگارترین شکل ادا کرد؛ حضوری که تحقق آرزویی بزرگ برای همه شیعیان بود. تاریخ خواهد نوشت که مردم نجف و کربلا در آن روزهای سنگین فراق، چنان عزاداری کردند و چنان مشایعتی برپا داشتند که گویی پاره‌ای از جان خود را بدرقه می‌کنند.وبه گواهی تاریخ ،عراق سنگ تمام گذاشت.